Од 1990-тите, САД постојано организираат „мировни разговори“ меѓу Израел и Палестина. Но, наместо правда, секој договор само ја зајакна окупацијата и ги прошири израелските населби.
Мадридска конференција (1991)Цел: директни преговори.
Резултат: Израел продолжи да гради населби, користејќи ги преговорите како покритие за нови проекти.
Договори од Осло (1993, 1995)Резултат: Западниот Брег беше поделен на Зони А, Б и В. Израел ја задржа целосната контрола врз Зоната Ц (околу 60% од територијата), што го ограничи растот на Палестинците и овозможи проширување на населбите.
Меморандум за Вај Ривер (1998)Цел: Повлекување на израелските трупи и палестински безбедносни мерки.
Резултат: Израел ги одложи или избегна вистинските повлекувања, додека бројот на контролни пунктови и бариери што го парализираат палестинскиот живот се зголеми.
Договори од Шарм ел-Шеик (1999)Резултат: делумно повлекување од некои градови, но изградбата на населби продолжи.
Параметрите на Кемп Дејвид и Клинтон (2000)Резултатот: неуспехот на преговорите доведе до Втората интифада.
„Патна карта за мир“ (2003)Резултатот: Израел продолжи да одобрува проширување на населбите.
Конференција во Анаполис (2007)Резултатот: Израел легализираше нови населби, издаваше нови градежни дозволи и ги прошируваше постојните населби.
Секој пат кога САД ветуваше „мир“, но наместо тоа, израелската окупација се зајакнуваше. Палестинските надежи растеа само за да бидат разбиени од нови бариери, контрола и проширување на населбите.Останува наскоро да видиме што ќе биде со новите мировни иницијативи.
