Во Истанбул, на 4 април 1913 година, Отоманското друштво за правата на жените започна со издавање на списанието/весникот Kadınlar Dünyası (Женски свет). Во првиот број на ова списание беше објавен манифестот Hukuk-ı Nisvan (Женски права):
„Европските и Американките жени објавуваат многу книги и памфлети за природата на жената. Тие спроведуваат многу важни истражувања за правата на жените. Тие сакаат да кажат дека жените можат да заземат место и имаат право да живеат во цивилизирано општество и човечки, тие се обидуваат да ја разјаснат потребата дали со физиолошките разлики [буквално – физички разлики] има и разлики во правата меѓу мажите и жените.
Ние, Османлиите, сакаме да го следиме патот што го трасираа нашите другарки со нивните традиции, морал и обичаи.
Некои од нашите мажи не штитат нас жените. Гледаме, благодарам! Меѓутоа, соочени сме со луѓе како д-р Абдула Џевдет бег кои се замислуваат како претставници, бранители на жените. Жал ни е за овие прекумерни напори.
Ние Османлиите имаме свој морал и обичаи. Машките писатели не можат да го сфатат тоа, како жена со душа, те молам остави нè на мира, не биди играчка за машките соништа. Ние жените можеме да ги заштитиме нашите права со сопствени напори“.
„Англиските жени сè уште беа имоти на нивните сопрузи или татковци во времето кога Лејди Мери Вортли Монтагу отиде во Константинопол [Истанбул] со нејзиниот сопруг, британскиот амбасадор, во 1716 година. Таа беше многу зачудена што благородните Османлики поседуваа и управуваа со големи имоти без никакво мешање од мажите. А Лејди Мери дури го сметаше превезот/шамијата за атрибут на слободните жени, спасувајќи ги од љубопитните очи на мажите“.
Карл Ернст, „По Мухаммед“
