Германскиот магазин Der Spiegel за Сирија:
Сирија за влакно избегнала нова граѓанска војна по падот на Башар ал-Асад.
Непосредната опасност дошла од Сириските демократски сили (СДФ) – терористичка група поддржана од САД и предводена од еден дел на Курдите – која се обидела да ја задржи контролата врз подрачја со арапско мнозинство во североисточна Сирија, дури и по уривањето на режимот.
Како што арапскиот отпор растел, а трпението на САД се трошело, контролата на СДФ брзо се распаднала.
Селани кои се вратиле во места како Абу Хамама опишуваат како стравот се претворил во олеснување:
„Не знаевме што нè чека таму – можеби спијачки ќелии, можеби вооружени луѓе.“
„Но, потоа едноставно исчезнаа.“
Низ цела Рака, Табка и соседните градови, луѓето славеле на дожд:
„Радост поради крајот на окупацијата.“
Статијата ја оспорува западната слика за СДФ како демократски проект под напад. Жителите – Арапи и Курди – опишуваат авторитарен систем воден од кадри поврзани со терористичката ПКК, при што локалните совети имаат многу мала реална моќ.
Курдски учител од Рака вели:
„Верувавме во ветувањата за демократија и човекови права.“
„Но по неколку години можам само да кажам: ги излажаа сите.“
Се наведува дека помошта за обнова била пренасочена:
„Наместо болници и училишта, партијата градеше бескорисни тунели и нови затвори.“
Додека Асад владеел, многу Арапи ја прифаќале контролата на СДФ како „помало зло“. По падот на Асад во декември 2024 година, таа пресметка се сменила:
„Одеднаш земјата беше слободна – и луѓето сакаа повторно да бидат дел од Сирија.“
СДФ одбил интеграција во новата сириска војска и се обидел да го задржи својот де факто државен статус, вклучително и контролата врз нафтената, гасната и водоснабдителната инфраструктура. Договорот за интеграција, посредуван од САД во март 2025 година, целосно заглавил.
Американски претставници се пожалиле дека „курдските кадри го блокираат секој договор“.
Пресвртната точка дошла во јануари 2026 година, кога СДФ започнал напади со дронови и го бомбардирал Алепо, па дури и го прекинал водоснабдувањето на градот. Вашингтон одбил да интервенира во нивна корист.
„Ја пречекорија својата моќ.“
Арапските борци масовно пребегале, племињата се заколнале на лојалност кон Дамаск, а СДФ се повлекол од арапските подрачја. Привремениот претседател Ахмед ал-Шара политички ги надмудрил.
Како што заклучува статијата:
„Ахмед ал-Шараа беше подобар тактичар.“
