Телеграф: Кој е „воениот план“ на Техеран?

„Телеграф“, голем британски весник, објави анализа во која се оценуваат деталите од военото сценарио на Иран против САД, врз основа на стратешки документ протечен од извори блиски до Иранската револуционерна гарда.

Во анализата се наведува дека протечен стратешки документ ја открива новата визија на Иран за војната, истакнувајќи дека планот на Иран не се базира на воена победа во војната, туку на пристап што ќе им нанесе големи трошоци на неговите противници.

Анализата, исто така, детално опишува план од пет точки, наведен во целта на Иран за дестабилизација и сериозно нарушување на глобалната економија.

Еве ја анализата објавена во „Телеграф“:

Протечен стратешки документ ја откри воената визија на Иран за тоа како ќе ја победи најмоќната војска во светот и ќе нанесе драстична штета на глобалната економија.

Воен план подготвен од извори блиски до Иранската револуционерна гарда предвидува напади врз американските бази, нови фронтови што ќе ги отворат сојузниците-посредници, сајбер војна и парализа на глобалната трговија со нафта.

Според планот, Иран инсистира дека Блискиот Исток ќе триумфира над американската технологија.

Разговорите меѓу двете земји беа на работ на пропаст непосредно пред двете страни да се договорат да се сретнат во Оман. Сепак, Доналд Трамп ги зголеми стравувањата од обновени тензии велејќи дека иранскиот верски лидер, ајатолахот Али Хамнеи, треба „да биде загрижен“.

Значи, според протечениот документ, како ќе се одвива планот на Иран?

Фаза 1: САД го напаѓаат Иран.

Иранското сценарио започнува со американски воздушни и ракетни напади насочени кон неговите нуклеарни објекти, воени инсталации и бази на Револуционерната гарда, од кои многу се наоѓаат во густо населени области.

Се смета дека американските сили ќе започнат напади од групата носачи на авиони „УСС Абрахам Линколн“ што моментално се наоѓа во регионот, од стратешки бомбардери што полетуваат од бази на копното или во Европа, а можеби и од копнени системи во сојузничките земји.

Пентагон со децении спроведува обемни планови за вакви операции, а минатиот јуни изврши напади врз иранските нуклеарни постројки.

Американскиот претседател Трамп ги повтори своите закани дека повторно ќе ја нападне земјата откако владините сили брутално ги потиснаа антирежимските протести, што резултираше со смрт на илјадници луѓе.

Американските пакети за напад ќе вклучуваат борбени авиони, прецизно водечка муниција и координирани салвои дизајнирани да ја неутрализираат иранската воздушна одбрана, а воедно да ги минимизираат загубите на американските авиони.

Технолошкиот напредок во хиперсоничното оружје и електронското војување ќе им даде на САД значителни предности.

Сепак, Иран верува дека се подготвува за ова сценарио со зајакнување и дистрибуција на критични средства, воспоставување непотребни командни структури и развој на обемни подземни објекти што би можеле да ги преживеат почетните напади.

Пресметката на Техеран не се базира на спречување на штета, туку на одржување на доволен капацитет за започнување контранапади.

Началникот на Генералштабот генерал-мајор Абдулрахим Мусави;

„По 12-дневната војна, ја сменивме нашата воена доктрина од дефанзивна во офанзивна.“

Тој ја нагласи асиметричната стратегија на војување велејќи го ова.

Фаза 2: Контранапад на Иран

Одговорот на Иран веднаш ќе го прошири бојното поле надвор од неговите граници. Според планираното сценарио, Техеран ќе лансира бараж од балистички ракети и беспилотни летала против американските воени објекти во регионот во рок од неколку часа.

Примарните цели ја вклучуваат воздухопловната база Ал-Удеид во Катар, во која се наоѓа предното седиште на Централната команда на САД. Иран ја нападна оваа база минатата година откако неговите нуклеарни постројки беа погодени од американски бомбардери Б-2.

Исто така, цел ќе бидат воздухопловната база „Али ал Салем“ и кампот „Арифџан“ во Кувајт, објектите во ОАЕ и американските бази во Сирија.

Стратегијата на Иран има за цел да ги засити системите за ракетна одбрана „Патриот“ и „ТХААД“ со истовремено лансирање стотици или илјадници проектили.

Арсеналот на Иран вклучува беспилотни летала „Шахед-136“ со боеви глави од 50 кг, балистички ракети „Кејбар Шекан“ способни да ги избегнат системите за воздушна одбрана и крстосувачки ракети „Павех“ со дострел од 1.600 милји.

Истовремено, се очекува Хезболах во Либан да лансира ракети кон Израел, а се очекува Хутите во Јемен да ги интензивираат своите напади врз бродовите во Црвеното Море и базите во регионот. Со овој повеќестран пристап, Техеран има за цел да го спречи Вашингтон да ја концентрира својата моќ директно врз Иран со ширење на американските сили низ целиот регион.

Фаза 3: Кибер војна

Иран планира да изврши сајбер напади насочени кон транспортните мрежи, енергетската инфраструктура, финансиските системи и воените комуникациски линии.

Техеран верува дека сајбер операциите можат да ја нарушат логистиката на САД и да создадат хаос во сојузничките земји кои се домаќини на американски сили и се надева дека ќе изврши притисок врз владите домаќини да ги протераат американските сили со напаѓање на цивилната инфраструктура.

Сепак, американската сајбер команда со години се подготвува за овие сценарија. Американските сајбер капацитети се далеку подобри од иранските и би можеле да ги онеспособат многу поранливите системи за производство на енергија или ракетно насочување на Иран.

Фаза 4: Парализирање на глобалното снабдување со нафта.

Според Иран, неговото најсилно оружје е географијата. Контролата врз Ормутскиот теснец, низ кој дневно минуваат приближно 21 милион барели нафта, е од најголема важност. Овој воден пат, широк само 24 милји во најтесната точка, е еден од најкритичните енергетски пасажи во светот.

Тактиките вклучуваат минирање на водниот пат, напад врз танкери со ракети и дронови, а можеби и потонување бродови за блокирање на бродските линии.

Поморските сили на Револуционерната гарда вежбаа тактики на „рој“, користејќи мали чамци опремени со ракети и торпеда за да ги совладаат големите воени бродови.

Ваквите акции би можеле да ги зголемат цените на нафтата на 200 долари или повеќе за барел, предизвикувајќи значителна економска штета низ целиот свет и вршијќи притисок врз САД да се повлечат.

Фаза 5: Крај на играта

Стратегијата на Техеран се базира на заклучокот дека САД и нивните сојузници заклучиле дека цената на еден продолжен конфликт ги надминува придобивките.

Иран се надева дека ќе создаде неодржлива „ситуација на повеќе фронтови“ со загрозување на глобалното снабдување со енергија и започнување континуирани напади во бројни земји.

Иранските планери веруваат дека по Авганистан и Ирак, апетитот на САД за долготрајни војни е ограничен, а Иран ја гледа својата визија како војна на „асиметрична отпорност“.

Според планот, Иран знае дека не може воено да ја добие војната, но верува дека може да ја направи победата „премногу скапа“ за Вашингтон.

Сепак, она што Иран го има за цел како „измерен притисок“ би можело да предизвика огромна одмазда од САД, особено ако бројот на американски жртви е голем. Иран го знае ова. Иако планот предвидува победа, постои и мала надеж дека никогаш нема да се спроведе.