Денеска се навршуваат 13 години од почетокот на сириската револуција. Борбата на храбрите мажи и жени кои жестоко се бореа против деценискиот терор на угнетување што семејството Асад го вршеше врз народот.
Како што беше типично за арапските лидери, режимот не беше заинтересиран да ги исполни барањата на луѓето и да им дозволи да живеат достоинствено. Асад, кој многу добро научи од својот татко, имаше само еден одговор: теророт. Многумина беа убиени. Многумина беа изгладнети до смрт. Сирискиот народ многу добро ја знаеше потенцијалната катастрофа со која се соочи, а сепак продолжи понатаму.
Бидејќи протестите докажаа дека режимот не го слушаше својот народ, почнаа да избувнуваат бесни престрелки. Беше сè или ништо. Тие рани воини знаеја дека шансите да преживеат се блиску до нула, но знаеја дека тоа што го прават е вистинската работа, па ја ангажираа војската со се што имаат. Нивната храброст поттикна други да се приклучат во нивните редови. Бројни воени лица од страна на режимот ги прекинаа договорите и се приклучија на опозицијата.
Брзо напред 13 години подоцна. Соништата на оваа револуција допрва треба да се остварат. Сепак, револуцијата сè уште не е завршена. Сите други револуции на арапската пролет згаснаа, давајќи им победа на оние кои би го држеле народот потчинет. Египет го собори Мубарак, но заврши со друг угнетувач – Ел-Сиси. Долгогодишниот претседател на Јемен Абдулах Салих беше соборен и принуден да се крие. Потоа тој беше убиен некое време подоцна додека беснееше граѓанската војна во неговата земја. Тунис го прослави симнувањето од тронот на нивниот моќник Бен Али, за да биде задушен неколку години подоцна со многу омразениот Каис Саид. Се очекуваше Моамер Гадафи да преживее додека неговата земја се грчеше, но аналитичарите докажаа колку понекогаш може да грешат. Следен од неговите граѓани, Гадафи беше претепан, содомизиран и конечно убиен од разгневена толпа. Земјата никогаш не била иста откако големите геополитички играчи се занимаваат со контрола на природните ресурси на земјата.
