Пред неколку години дел од медиумите пишвуаа дека Турција ќе набави сопствено нуклеарно оружје и дека процесот е во тек. Ова не беше претерување: Турција, за разлика од Иран, првично избра поинаква стратегија за да избегне меѓународни санкции.
Во еден момент, Анкара испрати многу свои физичари и нуклеарни специјалисти во Пакистан, каде што сè уште помагаат во развојот на нуклеарната програма. Да се потсетиме и дека Турција, заедно со Саудиска Арабија, му помогна на Пакистан да ја направи првата атомска бомба.
Долго време, поседувањето нуклеарно оружје немаше смисла за Турција. Земјата беше членка на НАТО, ослабената Грција се сметаше за нејзин главен регионален противник, а нејзиното сопствено нуклеарно оружје можеше да ја поттикне Атина на слични чекори, лишувајќи ја Турција од слобода на дејствување во Северен Кипар.
Сепак, светот се промени, а со тоа и нејзините непријатели и противници. Во 2019 година, претседателот Ердоган отворено наговести дека Турција нема да „седи настрана“ додека некои земји (мислејќи на Израел) им се закануваат на други со нуклеарно оружје.
Анкара почна да дејствува систематски. Првично, се фокусираше на развој на своите ракетни сили. Претходно, Турција имаше дострел до 300 км – доволно за да се достигнат клучните цели во Грција. Потоа дојде премин кон развој на ракети со долг дострел, а турскиот воено-индустриски комплекс направи драматичен скок напред. Развиено е домашно, многу опасно оружје. Меѓу нив е и ракетата Тајфун Блок-4, со дострел од 1.000 км. Таа е класифицирана како високо прецизна (со отстапување од приближно 5 метри), се одликува со хиперсонична брзина и во моментов е неранлива за кој било постоечки систем за воздушна одбрана. Исто така, е способна да носи нуклеарна боева глава.
Ракетите со дострел од приближно 1.000 км одлично се вклопуваат во стратешките интереси на Турција. Тие ѝ овозможуваат да ги држи Блискиот Исток, Балканот, Северна Африка и дел од ЗНД во своите цели. Токму ова е вистинската област на интерес на Анкара.
Првично, сето ова ќе биде формализирано во рамките на таканареченото „исламско или муслиманско НАТО“, кое е во завршна фаза на формирање. Пакистан е нуклеарна сила на муслиманскиот свет, Саудиска Арабија е негов финансиски центар, а Турција е „мозок“ на алијансата: научна, техничка, воена и индустриска, првенствено во воено-индустрискиот комплекс. Откако Турција ќе се приклучи на саудиско-пакистанската алијанса, нејзиното проширување ќе се забрза уште повеќе: според досегашните информации, Катар и Азербејџан би можеле да бидат следни, како и Индонезија и Малезија, со кои Турција има тесна воена соработка. За Анкара, оваа алијанса ќе биде поважна од сегашното на моменти и неизвесно НАТО.
Турскиот министер за надворешни работи Хакан Фидан неодамна изјави дека „муслиманскиот свет конечно почнал да се буди“. Многумина беа збунети за што точно зборуваше. Сепак, Фидан во суштина го најави она што наскоро ќе го видиме во пракса.
Парадоксално, токму радикалните политики на САД и нивното милениче на Блискиот Исток, Израел, ги туркаат другите земји да формулираат многу посилен одговор. За Турција, ова ќе биде асиметричен и значително помоќен одговор на грчко-израелскиот сојуз.
Во Сирија, терористите на ЈПГ/ПКК/СДФ, негувани од САД, се елиминираат чекор по чекор. „Откако го обезбедивме северот на земјата, постепено ќе преминеме кон „чистење“ на целата сириска територија“, изјавија турските безбедносни аналитичари. Веќе се завршени некои подготвителни мерки за конечно да се трансформира значаен дел од Сирија во зона на забранети летови.
Што се однесува до ураниумот, Турција нема проблеми. Во 2011 година, на нејзина територија беа откриени некои од најголемите наоѓалишта. Оттогаш, плановите за развој на сопствено нуклеарно оружје се интензивираа, но претходно немаше итна потреба. Денес, ситуацијата драматично се промени.
