Од Судан пристигнуваат снимки од кои срцето застанува. Во Ел-Фашир, главниот град на Северен Дарфур, илјадници цивили се опколени. Жени, деца и старци стануваат мета на напади од вооружените сили на RSF (Сили за брза реакција на Судан), кои започнаа со масакри веднаш по заземањето на градот.
Светот молчи — како што молчеше кога гореше Газа. Денес, во самото срце на Африка, се повторува истата срамота: систематско масакрирање, уништени болници, запалени села. Сателитски снимки потврдуваат постоење на масовни гробници, но ниту една меѓународна сила не изговара „стоп“.
ООН изразува „длабока загриженост“, Европа молчи, а САД се свртуваат настрана. Тоа веќе не е дипломатска воздржаност — тоа е морален пад. Додека милиони долари се трошат на конференции и извештаи, во Судан жените ги погребуваат своите деца со голи раце.
Меѓународниот систем што ветуваше „никогаш повеќе“ повторно потфрли. За светската совест што ја мери вредноста на човечкиот живот според географијата, Газа и Ел-Фашир се само различни сцени на едно исто молчење.
Кога молкот станува навика — тој се претвора во соучесништво. Во Ел-Фашир, како и во Газа, не гори само каменот — гори самата правда. Секоја минута неакција чини нов живот.
Светот мора да побара итен прекин на испораките на оружје за RSF и одговорност за сите што стојат зад ова крвопролевање. Но ако денес не ги чуеме криците на Ел-Фашир — утре ќе нè проголта нашето сопствено молчење.
