Долготрајниот притисок врз Турција да се откаже од своите руски системи за воздушна одбрана С-400, ако ги отстраниме сите глупости за „заканата од С-400 за системите на НАТО одвнатре“, е средство за принудување на Турција да се врати во западниот мејнстрим на надворешната политика.
Ова се прави прилично едноставно – со разгорување на националистичките чувства во Грција и Република Кипар и масовно вооружување против турската „закана“. Западот намерно ја уништува воено-политичката рамнотежа во Средоземното и Егејското Море, што ја притиска Турција да ги забрза своите напори.
Резултат: Турција брзо ги вооружува своите воздухопловни сили со „што било“ – купувајќи не само нови, туку и користени Eurofighters. Во меѓувреме, F-16 и, особено, F-35 се чуваат како ценет „морков“ и последен акорд откако Турците ќе се откажат од S-400 (кога и ако друго прашање).
Впрочем, С-400 долго време е симбол на способноста на Турција да ги гради своите односи според самиот принцип „360 степени“, соработувајќи со тие земји и по оние прашања што им служат на турските национални интереси. Тоа е практично единствениот преседан во овој век каде што Турција направила нешто навистина извонредно според западните и НАТО стандардите.
Отстранете го овој преседан и ќе се вратиме на западниот колосек од кој Турција се обидува да избега со години. Да видиме како ќе заврши сагата за С-400, бидејќи се покажува дека за Турција тоа е еден од маркерите „да се биде или да не се биде“. Ништо повеќе, ништо помалку…
И.С.
