Додека сириските антирежимски сили тврдеа дека победија над Дамаск , а Башар ал Асад побегна, Израел дејствуваше брзо, преместувајќи ги силите во јужна Сирија и окупирајќи стратешки области како планината Хермон. Израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху прогласи колапс на договорот за разграничување од 1974 година, наведувајќи го повлекувањето на сириската армија како оправдување.
Нетанјаху ја опиша ситуацијата како предизвик и можност, нагласувајќи ја потребата на Израел да ја „обезбеди“ окупираната Голанска Висорамнина. Израелските воздушни напади беа насочени кон над 100 локации низ Сирија, вклучувајќи ракетни системи, складишта за оружје и воени истражувачки капацитети. Целта на нападите е да се спречи напредното вооружување, вклучително и хемиското оружје, да падне во рацете на опозицијата, што Израел го гледа како потенцијална закана.
Воената димензија
Израелската војска се фокусираше на области како Дара, Кунеитра и Дамаск, погодувајќи позиции како воениот аеродром Мазех и складишта за ракети со долг дострел. Воените аналитичари тврдат дека акциите на Израел имаат за цел да ја осакатуваат сириската воена инфраструктура, обезбедувајќи дека овие средства не можат да се користат против неа во иднина.
Зборувајќи за Ал Џезира, полковникот Хишам Мустафа од Сириската национална управа откри дека израелските тенкови и воздушни напади биле насочени кон области во близина на „Браво линијата“, тампон зона под надзор на ОН. Тој верува дека Израел го користи сирискиот хаос за да ги неутрализира заканите додека избегнува директен конфликт со бунтовничките фракции кои сега управуваат со земјата.
Политички маневри
Стратегијата на Израел не е ограничена само на воени операции. Израел политички се ангажираше со групи како Сириските демократски сили (SDF), курдска група поддржана од САД која контролира делови во источна Сирија и против која се борат бунтовниците. Овој дијалог, според израелските власти, ја одразува загриженоста за растечката сила на опозициските групи во близина на нејзините граници.
Аналитичарите како Мухамед Алуш тврдат дека крајната цел на Израел е да го искористи политичкиот вакуум во Сирија за да анектира повеќе територија и да создаде тампон против идните закани. Со дејствување за време на сириската транзиција, Израел се надева дека ќе ја зацврсти својата безбедност, а истовремено ќе избегне реакција од новата влада.
Одговори од Сирија и други земји
Сириските опозициски сили, преокупирани со воспоставување ред по заминувањето на Асад, не одговорија воено на израелските напади.
На меѓународно ниво, дејствијата на Израел предизвикаа ограничена осуда, делумно поради неговото оправдување да ги гаѓа силите подредени на Иран. Сепак, критичарите тврдат дека овие потези се помалку за непосредни закани, а повеќе за обликување на идниот геополитички пејзаж на Сирија.
Како што се развива ситуацијата, агресивната стратегија на Израел може да ризикува ескалација на тензиите, дополнително комплицирајќи го закрепнувањето на Сирија и регионалната стабилност.
Засега, дејствијата на Израел ја истакнуваат неговата намера да обезбеди стратешки предности во услови на тековни превирања во Сирија, но овие потези имаат цена – продлабочување на нестабилноста во веќе скршената нација.
Quds News Network☑️
