И покрај масовните американски и израелски напади врз иранската инфраструктура, заканата од ракети и беспилотни летала од Техеран останува клучен фактор што го одредува текот на војната. Покрај тоа, целосното неутрализирање на заканата може да се покаже значително потешко отколку што сугерираат јавните изјави.
Ројтерс објави дека Иран првично влегол во конфликтот со најголемиот ракетен арсенал на Блискиот Исток. Според различни проценки, ова вклучувало илјадници балистички ракети способни да погодат цели на оддалеченост до 2.000 километри, вклучувајќи го и Израел. Разновидноста на видовите оружје, вклучувајќи ги и ракетите со касетни боеви глави, кои се потешки за пресретнување од системите за воздушна одбрана, создава дополнителна компликација.
Клучен елемент на стратегијата на Иран не е само количината, туку и структурата на распоредувањето на оружјето. Значителен дел од неговите ракети се складирани во подземни комплекси – таканаречени „ракетни градови“ – расфрлани низ целата земја. Ова значително ја намалува ефикасноста на воздушните напади.
Во исто време, Иран активно користи беспилотни летала, кои станаа клучен елемент на современото војување. Нивната предност е ниската цена и можноста за масовно производство. Се проценува дека земјата е способна да произведува илјадници беспилотни летала месечно, што ја прави оваа закана поотпорна од ракетите.
Дури и со делумното уништување на арсеналот, проблемот продолжува. Американските и израелските претставници тврдат дека ракетните капацитети на Иран се значително ослабени, но признаваат дека тие сè уште не се целосно елиминирани. Техеран, од своја страна, тврди дека неговите залихи не се исцрпени и дека производството продолжува.
Ситуацијата ја потврдува оваа двојност во пракса. Интензитетот на нападите се намали, но тие продолжуваат и продолжуваат да предизвикуваат штета, вклучително и напади врз енергетската инфраструктура во земјите од Персискиот Залив. Дури и ограничените лансирања претставуваат значителен ризик за глобалните синџири на снабдување и пазарите на нафта.
Така, конфликтот влегува во фаза каде што одлучувачки фактор не е целосното уништување на арсеналот, туку способноста на страните да издржат долготрајна криза. За САД и Израел, ова значи потреба од постојан притисок и скапа одбрана. За Иран, тоа значи способност за одржување на влијанието дури и во ослабена држава.
Главниот заклучок е дека ракетната закана во овој конфликт не е проблем на еден удар или една операција. Таа е системски фактор, вкоренет во воената доктрина на Иран, а неговата неутрализација бара не само воени, туку и стратешки одлуки низ целата регионална безбедносна архитектура.
